Οι αντιδικτατορικές οργανώσεις και το ζήτημα της πολιτικής βίας

Του Κώστα Σταύρου

Η εξάρθρωση και η δίκη της Επαναστατικής Οργάνωσης της 17ης Νοέμβρη το 2002, οι βίαιες επιθέσεις νέων οργανώσεων του ευρύτερου αναρχικού χώρου, τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008, αλλά και κάθε μορφή κοινωνικής διαμαρτυρίας που παίρνει έντονα συγκρουσιακά χαρακτηριστικά, αποτελούν για τις εκάστοτε πολιτικές δυνάμεις ευκαιρία για να ανοίξει ένας κύκλος συζήτησης για τα φαινόμενα πολιτικής βίας

Λεφτά, σεξ και εξουσία: σχετικά με μια ψευδή βιογραφία του Guy Debord

Του Gianfranco Sanguinetti (μετάφραση-σχολιασμός: Τηλέμαχος Δουφεξής-Αντωνόπουλος)

Η εποχή μας είναι η πρώτη στην παγκόσμια ιστορία που αξιώνει να έχει μόνο τους εχθρούς που η ίδια κατασκευάζει, στα μέτρα της και για τη δική της θεαματική χρήση. Αυτός ο νέος αιώνας, προβάλλοντας σε αυτούς τους προσομοιωμένους εχθρούς του όλες τις δικές του ιδιαίτερες αχρειότητες και βαναυσότητες, προσποιείται ό,τι τους αντιτίθεται σθεναρά: προσποιείται ακόμα και ότι τους μάχεται με τα όπλα, εφ’ όσον του είναι απαραίτητο για να πείσει τους ψηφοφόρους, με απώτερο σκοπό να θριαμβεύσει η «υψηλή» ποιότητά του επί αυτών των «εχθρών» του, εχθρών τόσο κακών αναλογικά με το πόσο ψεύτικοι είναι, προσωποποιημένοι στον Bin Laden ή στο Ισλαμικό Κράτος.

Ιουλιανά 1965: Η αποτύπωση και η ερμηνεία των συμβάντων διαμαρτυρίας στο τύπο της Δεξιάς. Οι περιπτώσεις της «Καθημερινής» και της «Βραδυνής».

Του Κωνσταντίνου Λαμπράκη*

Η Καθημερινή και η Βραδύνη, αν και εντάσσονταν στον ίδιο πολιτικό χώρο, αυτόν της Δεξιάς, είχαν διαφορετικό χαρακτήρα και δημοσιογραφικό προφίλ. Από τις μεγαλύτερες και εγκυρότερες εφημερίδες η Καθημερινή, ιδιοκτησίας της Ελένης Βλάχου , με σημαντικούς δημοσιογράφους στην στελέχωση της. Με 50.000 έως 56.000 φύλλα μέση ημερήσια κυκλοφορία πανελλαδικά κατά το διάστημα Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1965, διέθετε ένα μερίδιο της τάξης του 15% περίπου στο σύνολο της κυκλοφορίας των πρωινών ημερήσιων αθηναϊκών εφημερίδων.

Ποια θυμούνται το Stonewall;

Queer Ντεκαπάζ

Βράδυ της 28ης Ιουνίου 1969. Mπάτσοι εισβάλουν στο μπαρ Stonewall Inn,σε μια κακόφημη συνοικία της Νέας Υόρκης. Πρόκειται για μια από τις συνηθισμένες επιδρομές της αστυνομίας στα μπαρ και στους χώρους που συχνάζουν γκέι, τρανς, λεσβίες, drag queens, στη μεγάλη πλειψηφία τους φτωχά, λατίνα, μαύρα, σεξεργάτα καθώς και διάφοροι άλλοι παρίες και άστεγοι.

Το αίνιγμα της Ουλρίκε Μάινχοφ

του Ιού

Τι είναι εκείνο που μπορεί να οδηγήσει μια γυναίκα νέα, πετυχημένη και μητέρα δύο ανήλικων παιδιών στην παρανομία και την ένοπλη δράση; Σπανίως η συμπεριφορά ενός ατόμου έχει δώσει τροφή σε τόσες αναλύσεις και έχει δεχθεί τόσες ερμηνείες όσες προκάλεσε διεθνώς η περίπτωση της Ουλρίκε Μάινχοφ.

Η σφαγή στο Λάντλοου ή αλλιώς “αναλώσιμοι άνθρωποι”

Barikat

Η είδηση του θανάτου του Λούη Τίκα και της “σφαγής του Λάντλοου” ξεσήκωσε τους εργάτες σε όλες τις εργατουπόλεις και τους καταυλισμούς της περιοχής. Στη κηδεία του ορκίστηκαν εκδίκηση. Ακολούθησε ο πόλεμος των 10 ημερών, από τις 22 Απριλίου 1914 μέχρι τις αρχές Μαΐου. Οπλισμένοι και οργανωμένοι πια οι απεργοί, πάλεψαν με την εθνοφρουρά.

Τρίκερι: Το νησί της πολιτικής εξορίας 5.000 γυναικών

της Βικτωρίας Θεοδώρου

Σκοπός της Διοίκησης ήταν ν' αχρηστέψει πολιτικά όσο μπορούσε περισσότερες εξόριστες και να εξευτελίσει στα μάτια τους το δίκαιο αγώνα που συνέχιζαν οι δικοί τους. Με διάφορα σωνατικά βάσανα, με ψυχολογικά μέσα μελετημένα για να σπάνε το ηθικό, με την αδιαφορία στις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν, την απαγόρευση κάθε μέσου μόρφωσης, ψυχαγωγίας και ξεκούρασης επιδίωκαν να τους αποσπάσουν μια υπογραφή κάτω από μια «δήλωση μετανοίας»

Η εκρηκτική δεκαετία του ’60 στις ΗΠΑ

του Barikat

Οι συνεχιζόμενες εξεγέρσεις των μαύρων πολιτών καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και οι άγριες αναταραχές δείχνουν ότι οι πολιτικές αποφάσεις και οι νόμοι δεν είχαν νόημα, όταν συνεχίζονταν οι διακρίσεις στην εργασία, οι δολοφονίες, οι εκρήξεις, οι επιθέσεις της Κου Κλουξ Κλαν, η φτώχεια στα γκέτο, οι δίκες μαύρων ακτιβιστών από λευκούς ενόρκους, οι αθωωτικές αποφάσεις ή οι ελάχιστες ποινές για δράστες επιθέσεων στο μαύρο πληθυσμό.

* "Προτιμώ να είμαι επαναστάτρια και όχι σκλάβα"

Της Ισμήνης Μαθιουδάκη

Η Αγγλία είναι μια χώρα που αποτελεί ορόσημο για τον αγώνα των σουφραζετών, καθώς εκεί ιδρύθηκε το 1903 από την Έμελιν Πάνκχερστ η "Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών." Η ανάγκαιότητα για μία τέτοια οργάνωση προέκυψε από την έλλειψη μίας σχετικής οργάνωσης, καθώς το Διεθνές Εργατικό Κόμμα δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί πολιτικά στις προσδοκίες του κινήματος των σουφραζετών