Επιστολή του Άρη Βελουχιώτη προς τα μέλη της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε.

Γιατί μας παραδίνετε αμαχητί;
Τι θα κάνουμε τώρα;
Πού είναι η λαϊκή μας δικαιοσύνη και η αυτοδιοίκηση;
Γιατί και πάλι θα μας χαρακτηρίζουν το βιος μας ως λαθραίο και θα ξαναπληρώνουμε 2.000 δραχμές για ένα τσιγάρο χωριάτικο καπνό με εφημερίδα; Τι θα κάνουμε με τους εθνοφύλακες – μπουραντάδες που άρχισαν τις έρευνες, τους ξυλοδαρμούς, τις απαγορεύσεις συγκεντρώσεων, συνελεύσεων κλπ;

 

«Μπορεί να περπατάω σιγά, αλλά δεν περπατάω ποτέ προς τα πίσω»

Barikat

Τις πρώτες ώρες της 15ης Απριλίου του 1865, ο Αβραάμ Λίνκολν υποκύπτει από τραύμα στο κεφάλι του. Δολοφονημένος στο Θέατρο Ford, από τον John Wilkes Booth, όπου λίγες μέρες πριν, ακούγοντας την νικητήρια ομιλία του «Προέδρου των Φτωχών», αναφώνησε: «Αυτό σημαίνει υπηκοότητα των Νέγρων. Τώρα, μα τον Θεό, θα τον τελειώσω.

2 χρόνια μετά· Ο Μπερκίν είναι παντού

Barikat

Ο Μπερκίν και όσοι τον ακολούθησαν μας θυμίζουν ότι ο θρήνος  είναι το μισό της εκδίκησης..το άλλο μισό είναι να νικηθεί ο φόβος. Η ανατροπή αυτού το χυδαίου καθεστώτος θα είναι το βάλσαμο και η ηλιαχτίδα ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι δε θα πεθαίνουν με εντολές άνωθεν. 

Φεμινισμός εναντίον Καπιταλισμού

Της Nicole M. Aschoff (μετάφραση : Συραγώ Λιάτσικου)

Το φεμινιστικό κίνημα – τόσο η ενσάρκωσή του με όρους “κοινωνικής πρόνοιας” όσο και το σύγχρονο ριζοσπαστικό - έχει σημειώσει σημαντικές νίκες. Η πρόκληση τώρα είναι διττή: να υπερασπιστεί αυτές τις νίκες που έχουν κερδηθεί με τόση δυσκολία και να καταστεί δυνατό για όλες τις γυναίκες να τις απολαύσουν πραγματικά, και να προχωρήσει μπροστά με νέα, συγκεκριμένα αιτήματα που αφορούν την πολύπλοκη σχέση μεταξύ σεξισμού και κερδοσκοπίας.

 

Stockyard Blues του Floyd Jones: Η μικρή ιστορία ενός μπλουζ και μιας απεργίας

του Βασίλη Χαρισίου-Καλλιαντόπουλου

To Νοέμβρη του 1948 o Floyd Jones ηχογραφεί το Stockyard Blues, ένα κομμάτι γραμμένο για τον αγώνα των εργατών στα σφαγεία της Αμερικής. Ο Floyd Jones δεν ήταν ένας τυχαίος μπλούζμαν, υπήρξε ένας από τους πρώτους που μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο θα εισάγει τον ηλεκτρικό ήχο στα μπλουζ της εποχής. Ήταν τα περίφημα μπλουζ του Σικάγο που έπειτα θα αφήσουν τα ίχνη τους στην ιστορία του μπλουζ ως ξεχωριστό μουσικό ιδίωμα. Γεννήθηκε στο Αρκάνσας και μεγάλωσε στο βόρειο τμήμα του Δέλτα του Μισσισίπι. Σαν παιδί έκανε εμφανίσεις με τον Charlie Patton ενώ μετά τον θάνατο της μητέρας του στις αρχές της δεκαετίας του 1930 αφήνει το σπίτι του και γυρίζει στην γύρω περιοχή παίζοντας τα μπλουζ στην κιθάρα του συνεργαζόμενος με τον Howlin' Wolf. 

«Πρέπει να σταματήσουμε αυτόν τον εγκέφαλο να δουλεύει για 20 χρόνια»

για τον Αντόνιο Γκράμσι 125 χρόνια από τη γέννησή του.

 Για να πω την αλήθεια, δεν είμαι πολύ συναισθηματικός και δε με βασανίζουν τα συναισθηματικά ζητήματα. Όχι πως είμαι αναίσθητος (δε θέλω να παραστήσω τον κυνικό ή τον μπλαζέ) άλλα μάλλον και τα συναισθηματικά ζητήματα μου παρουσιάζονται, τα ζω συνδυασμένα με άλλα στοιχεία (ιδεολογικά, φιλοσοφικά, πολιτικά κλπ.), έτσι πού δε θα μπορούσα να πω ως που φτάνει το συναίσθημα και που αρχίζει ένα από τα άλλα στοιχεία, δε θα μπορούσα καν να πω για ποιο ακριβώς απ’ όλα αυτά τα στοιχεία πρόκειται, είναι τόσο ενωμένα σ’ ένα αδιάσπαστο σύνολο κι έχουν μια μοναδική ζωή. Ίσως αυτό να αποτελεί δύναμη, ίσως να είναι και αδυναμία, γιατί σε κάνει να αναλύεις τους άλλους με τον ίδιο τρόπο και συνεπώς να βγά­ζεις ίσως, λαθεμένα συμπεράσματα.

Pablo Neruda: Μυστικά από τα αρχεία της ΕΣΣΔ.

του Mario Amorós (μετάφραση-επιμέλεια: Barikat)

«Με την ποίησή μου, αλλά και με τη σημαία μου». Σκιαγράφησε τα «καθήκοντα ενός ποιητή», και επιβεβαίωσε και πάλι την πίστη του σε μια προφητεία που είχε κάνει 100 χρόνια πριν ο Arthur Rimbaud: «Μόνο με θερμή και ανυποχώρητη υπομονή θα κατακτήσουμε την υπέροχη εκείνη γη που θα δώσει φως, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια σε όλους τους ανθρώπους…»

Στη μνήμη της μεγάλης Ρόζα Λούξεμπουργκ

του John Merrick (Μετάφραση: Barikat)

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ [1871-1919], η πολωνικής καταγωγής επαναστάτρια και συγγραφέας, ήταν ένα από τα πιο πρωτότυπα θεωρητικά μυαλά στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η δουλειά της στέκεται ως μια απόδειξη για τις  μεγάλες κοινωνικές  ανακατατάξεις της εποχής και μιας ζωής στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Υπέφερε για τα πιστεύω της, ξοδεύοντας χρόνια στη φυλακή από το 1904 έως και το 1906 και πάλι για τρία έτη και έξι μήνες για την παρεμπόδιση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, πριν από το βάναυσο και τον πρόωρο θάνατό της το 1919 στα χέρια της φασιστικής Freikorp. Σήμερα έχουμε ένα απόσπασμα από τις Επιστολές της Ρόζας Λούξεμπουργκ που δείχνει το χαρακτηριστικό  μίγμα μιας έξυπνης πολιτικής και κοινωνικής ανάλυσης με μια απίστευτη συμπόνια για τα αγαπημένα πλάσματά της. Η επιστολή, γραμμένη γύρω στα Χριστούγεννα του 1917 από το κελί της στο Breslau, προς τη συντρόφισσα μέλος του SPD- Sophie Liebknecht, αναφέρεται σε ένα περιστατικό στο προαύλιο των φυλακών ανάμεσα σε ένα φύλακα και ένα βουβάλι που μεταφέρουν σωρούς από σκισμένα και ματωμένα ρούχα που  αποστέλλονται από τα μέτωπα.

Δέκα μαχόμενες γυναίκες που δε γράφτηκαν στα σχολικά βιβλία

Της Kathleen Harris (μετάφραση, επιμέλεια Sylvia)

Όλοι γνωρίζουμε τους άντρες επαναστάτες όπως τον Τσε Γκεβάρα, αλλά η ιστορία συχνά τείνει να αποσιωπήσει τις συνεισφορές των γυναικών επαναστατριών, που έχουν θυσιάσει το χρόνο και τις προσπάθειές τους και έζησαν παλεύοντας προς την κατεύθυνση να αναπτύξουν συστήματα και ιδεολογίες.