rss

Ο τυχαίος θάνατος ενός κρατουμένου

Για το κράτος η ζωή ενός κρατούμενου, οι συνθήκες εγκλεισμού μιας φυλακισμένης μητέρας, ενός φτωχοδιάβολου λίγο μετράνε, σχεδόν καθόλου. Το κεφάλαιο ελάχιστα έχει να κερδίσει από αυτές τις ζωές.

War on terror

Με μία ψυχογραφική ανάλυση των αιτιών που οι άνθρωποι ασπάζονται αυτές τις εξίσου επικίνδυνες ιδεολογίες μας γνωστοποιούν πως οι επαγγελματίες της "πρώτης γραμμής" οφείλουν να ενημερωθούν και να εκπαιδευτούν ώστε να αποτρέψουν φαινόμενα προώθησης εξτρεμιστικών ιδεολογιών. Οι επαγγελματίες της πρώτης γραμμής, δεν είναι άλλοι από τους αστυνομικούς πρώτης γραμμής, το προσωπικό των καταστημάτων κράτησης, των τελωνειακών υπαλλήλων, των λιμενικών υπαλλήλων και των υπαλλήλων των Υπηρεσιών Ασύλου και Υποδοχής & Ταυτοποίησης (επί λέξει όπως αναφέρεται στον οδηγό).

Η Ηριάννα και ο Νόμος

Η Ηριάννα διώκεται χωρίς στοιχεία, κυριολεκτικά: η κατηγορία για την συμμετοχής της στους «Πυρήνες της Φωτιάς», στηρίχθηκε αφ’ ενός στην στενή σχέση που (προφανώς) διατηρούσε με τον σύντροφό της. Ο σύντροφός της κατηγορήθηκε επίσης για συμμετοχή στους «Πυρήνες», αλλά αθωώθηκε ομόφωνα, σε χρόνο προγενέστερο από αυτόν της δίκης τής Ηριάννας.

Ιουλιανά 1965: Η αποτύπωση και η ερμηνεία των συμβάντων διαμαρτυρίας στο τύπο της Δεξιάς. Οι περιπτώσεις της «Καθημερινής» και της «Βραδυνής».

Η Καθημερινή και η Βραδύνη, αν και εντάσσονταν στον ίδιο πολιτικό χώρο, αυτόν της Δεξιάς, είχαν διαφορετικό χαρακτήρα και δημοσιογραφικό προφίλ. Από τις μεγαλύτερες και εγκυρότερες εφημερίδες η Καθημερινή, ιδιοκτησίας της Ελένης Βλάχου , με σημαντικούς δημοσιογράφους στην στελέχωση της. Με 50.000 έως 56.000 φύλλα μέση ημερήσια κυκλοφορία πανελλαδικά κατά το διάστημα Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1965, διέθετε ένα μερίδιο της τάξης του 15% περίπου στο σύνολο της κυκλοφορίας των πρωινών ημερήσιων αθηναϊκών εφημερίδων.

Κείμενο του Τάσου Θεοφίλου για την αθώωσή του

Όπως στο πρωτόδικο έτσι και στο εφετείο, οποιοδήποτε δικαστήριο ερχόταν αντιμέτωπο με μια τόσο ογκώδη δικογραφία, από την οποία όμως έλειπε το παραμικρό στοιχείο, η απόφαση που θα έπαιρνε δεν θα μπορούσε να είναι παρά μόνο πολιτική.

Τούτοι οι χαμένοι που ποτέ δε ζήσαν *

Έχει περάσει κάμποσος καιρός λοιπόν που ζούμε στην επικράτεια της ήττας μετά την νικηφόρα μάχη. Που ψάχνουμε το βηματισμό μας. Νέοι, επισφαλώς εργαζόμενοι, άνεργοι, εργάτες, ξενιτεμένοι. Οι πολλοί. Οι Αόρατοι, οι ηττημένοι της “εθνικής συμφιλίωσης” έγιναν οι επικίνδυνοι. Αυτοί που τα θέλησαν όλα πίσω.

Reworkers: ξεπλένοντας την Κυβέρνηση σε «λόφους» σκουπιδιών

Και όσο και αν βγαίνουν από τα ρούχα τους τα μαχόμενα φιλοκυβερνητικά κομάντα στο χώρο της ανεργίας και της επισφάλειας με την απειλή της διείσδυσης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ας θυμηθούν σε πόσες άλλες περιπτώσεις η Κυβέρνηση διαμόρφωσε τις καταστάσεις για να δοθεί γη και ύδωρ για ψίχουλα στους καλούς επιχερηματίες μπας και δούμε ανάπτυξη.

Γράμμα από μια γυναίκα Ρομά

Νομίζω θα ήταν καλό, πριν φέρει ο καθένας στο μυαλό του την έτοιμη εικόνα που έχει για εμάς τις Τσιγγάνες, να σκεφτεί ποια είναι η δική του στάση. Όσοι νομίζουν ότι μας ξέρουν, αλήθεια πόσα γνωρίζουν για τη ζωή μας ή για τα προβλήματα μας; Κυρίως ζητάω να με καταλάβουν οι γυναίκες και να αναρωτηθούν αν θα τις ενδιέφερε μια πραγματική επαφή μαζί μας, χωρίς να έχουν μια πρόχειρη εντύπωση, αν θα θέλανε ακόμα και να έχουν φίλες Ρομά χωρίς όμως να μας βλέπουν σαν κατώτερες, αλλά να πιστεύουν ότι μπορούν κι εκείνες να μάθουν πράγματα από εμάς.

Τα εργατικά δικαιώματα μετά το 4ο Μνημόνιο… εχθρός του κακού το χειρότερο!

Αποτιμώντας προσεχτικά το κείμενο του 4ου Μνημονίου διαπιστώνεται ότι η πραγματική εικόνα είναι πολύ διαφορετική, εφόσον προκύπτουν τρία βασικά δυσοίωνα συμπεράσματα για το παρόν και το μέλλον των εργασιακών σχέσεων στην Ελλάδα