ΣΥΡΙΖΑ

NEWSYRIZA. Χρονικό Μιας Πολιτικής Μετάλλαξης

«Θέσεις» Editorial Τεύχος 135: περίοδος Απρίλιος - Ιούνιος 2016

Στη σημερινή ιδιόμορφη πολιτική συγκυρία που σημαδεύεται από δεκαπεντάμηνη κρατική διαχείριση από την «κυβερνώσα Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, κάθε προσπάθεια ερμηνείας της τρέχουσας πραγματικότητας συχνά εγκλωβίζεται σε απολογισμούς της «ασφυκτικής διαπραγμάτευσης» του πρώτου εξαμήνου απέναντι σε έναν αντίπαλο που αξιοποίησε τη «συντριπτική υπεροπλία» που διέθετε. Εδώ θα αναζητήσει κανείς σημάδια είτε για την αναγκαία «προσαρμογή» της Αριστεράς στο έδαφος του «κοινωνικού ρεαλισμού», είτε για τη σταδιακή προγραμματική αποδέσμευση της πολιτικής της από την επαγγελία μιας αδύνατης πλέον «μεροληψίας υπέρ της εργασίας» και την αναγκαστική στροφή της προς κάποιου τύπου «τακτικό συμβιβασμό» που περισώζει τα «απολύτως αναγκαία» εγγράφοντας υποθήκες για το μέλλον.

Επιβάλλεται να σηκωθούμε!

των Γιάννου Γιαννόπουλου, Γιάννη Μπρόκου, Σίσσυς Πετράκου

Έχοντας προσχωρήσει πλήρως στο νεοφιλελεύθερο-δόγμα του no alternative, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιδεικνύει μια πρωτοφανή συμπεριφορά, η οποία αδυνατούμε να εξηγήσουμε αν οφείλεται σε άγνοια για την κοινωνική κατάσταση – λόγω και της, σε μεγάλο βαθμό, διάλυσης του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ, που την έχει αποκόψει από τις κοινωνικές της προσλαμβάνουσες -, σε κυνισμό ή σε ανικανότητα, ή στο συνδυασμό όλων των παραπάνω. Και δεν μας απασχολεί είναι η αλήθεια. Αλλά δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε πως το νομοσχέδιο πρώτα στάλθηκε στο κουαρτέτο των θεσμών, και στη συνέχεια θυμήθηκαν τα μπλοκάκια. Ή πως αφού ανακοίνωσαν τις υπέρογκες εισφορές των ελευθέρων επαγγελματιών, δημιουργούν ειδική διυπουργική επιτροπή για να εξετάσει την εισφοροδοτική τους ικανότητα.

A white shade of pale. Αριστερά, διαχείρηση της κρίσης και εξουσία

Editorial "Θέσεις" Τεύχος 133

Επιδίωξη του «ήπιου νεοφιλελευθερισμού», μια επαγγελία ομαλής συνέχειας στη διακυβέρνηση με αλλαγή προσήμου, κάπως σαν τις «καλές εποχές» του μεταπολιτευτικού κοινωνικού συμβολαίου με αυξημένη «προστασία» των «από κάτω» που θα υφίστανται μια «δίκαιη» λιτότητα ως τίμημα της «δημοσιονομικής προσαρμογής». Μια διακυβέρνηση «από τα παλιά» που, χωρίς να έρθει σε σύγκρουση με δομές και πρακτικές εξουσίας, θα αντιμετωπίσει την «ανθρωπιστική κρίση» και θα δρομολογήσει την «ανάπτυξη» που θα στηριχθεί στην «παραγωγική ανασυγκρότηση». Μια διαχείριση με «ανάθεση» για μια ασφαλή και αποδοτική στρατηγική συμβιβασμού, η οποία θα στηρίζεται στο «δίκαιο των διεκδικήσεών μας» αλλά ταυτόχρονα θα επιδιώκει την επάνοδο της «ομαλότητας» της προ της κρίσης περιόδου.